재산 ┣▇▇▇═─ 창민

เอาคอมไปลงโปรแกรมใหม่ ตอนนี้คอมเราเลยกลายเป็นคอมพิการไปแล้ว
หน้าจอก้อไม่เหมือนปกติ... ทั้งๆที่ก้อใช้ 1280*720 เหมือนเดิม แต่ทำไมมันดูประหลาดๆก้อไม่รู้ -*-

เมื่อคืนได้รับข่าวสารเล็กน้อย... ถึงคราวซวยของใครบางคนแล้วล่ะ
ผู้ชายกลับ ต้องเตรียมเช็คบิล เหอๆๆ คราวนี้ไม่ใช่เรื่องเรานะ แต่เป็นพี่กิฟ ฮาๆๆ
น้องคนนั้นคงถึงคราวซวยแล้วจิงๆ ซวยมากด้วย บอกได้แค่นี้ เหอะๆๆ

แปะรูปดีกว่า... ขามา... แต่ไม่มีชางมิน T^T

ไม่อนุญาตให้นำไปแปะที่อื่นนะจ๊ะ
Don't take out !!

เซปกันไปก้อไม่เป็นไร แต่ไม่ใช่เซปแล้วส่งให้คนอื่นโดยที่บอกว่าตัวเองรู้จักกับเรา หรือเราส่งให้...
ถ้าไม่รู้จักกันจิง อย่าพูดเลย รู้สึกหลอนว่ะ (แถมมาพูดกับเพื่อนเราอีกนะ บ้ารึป่าว -*-)
ที่ติดเครดิต smilly711 ก้อเหมือนกัน... เค้าไปเป็นเพื่อนคุณตั้งแต่เมื่อไหร่คะเนี่ย พี่กิฟยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

ไฟล์วีดีโอไปโหลดเอาในบอร์ดฟิคเรากะพี่กิฟละกันเน้อ ^^

EDIT

เอิ่ม... เมื่อกี้พี่แพทโทรมาเล่าเรื่องพี่ต้นให้ฟัง ฟังแล้วหงุดหงิดแทนพี่ต้นเหมือนกัน
คือก้อเข้าใจว่าเป็นฟิลเด็กๆแหละ (เด็กปริก) แล้วเป็นเพราะไม่มีใครรู้ว่าพี่ต้นเป็นใคร...
เราพอรู้บ้างว่าพี่ต้นทำงานอะไร ฐานะเค้าเป็นยังไง (รู้ไปถึงสามีเค้าเป็นใคร ฮาๆๆ) เพราะพี่แพทเคยบอก
แต่ไม่รู้ว่าเป็นญาตินายกด้วย ฮาๆๆๆๆ
ถ้าลองไม่ได้มองในมุมนั้น... คนเป็นเด็กมันก้อต้องมีสัมมาคารวะกับผู้ใหญ่อยู่แล้ว ถูกป่ะ ?
แล้วคือเค้าไม่ใช่ผู้ใหญ่เวิ่นๆไง พี่แพทบอกว่า พี่ต้นเนี่ยไฮโซมากกกกกกกกกกกกกก
(ถึงขนาดที่พี่แพทบอกไฮโซ เราก้อไม่รู้จะบรรยายยังไงละ เพราะตัวพี่แพทเองก้อไฮโซจิงๆ)
ก้อเหมือนพี่เค้าอยากมาดูเฉยๆ อยากมาฟังเพลง แต่เหมือนโดนบังคับให้ บลาๆๆๆๆ
สิ่งที่ทำให้พี่ต้นได้รับ มันทำให้เค้ามองแฟนคลับดงบังแย่ไปเลยอะ
คือไอ่ที่ไม่ให้พี่เค้าไปลุกเข้าห้องน้ำเนี่ย บ้ารึป่าว -*- แล้วเรื่องที่พูดจาแย่ๆใส่เค้าอีก
เราฟังพี่แพทเล่าแล้วเรายังแบบ เหยยย.. อะไรเนี่ย เด็กพวกนี้ -*-
พี่แพทก้อเลยต้องคอยพูดให้พี่ต้นหายนอยไวไว ซึ่งจิงๆมันก้อเป็นแค่บางคนเท่านั้นแหละ ไม่อยากให้เค้าเหมาหมด
พี่ต้นหายนอยไวไวนะคะ เพื่อภารกิจหน้าของพวกเรา ในเดือน 12 จะได้ลุล่วง ฮาๆๆ
งานหน้าพี่แพทไม่ยอมพลาดแล้ว ฮาๆๆ

สิ้นปีพี่ๆในกลุ่มจะบินกัน พี่แพทก้ออาจจะบินด้วยกันมั้ง ไปเที่ยวกัน...
ป่านนั้นเราคงเรียนจบแล้ว แต่จะไปกะเค้ารึป่าวนี่ไม่รู้แฮะ อยากทำงานแล้ว
พอวางสายจากพี่แพท ม๊าก้อพูดเรื่องงานพอดี ตอนนี้ชีวิตดูไร้หลักแหล่งเพราะไม่ต้องเข้าบริษัทแล้ว ฮาๆๆ
ม๊าจะให้เราไปทำงานที่อื่นก่อน เพราะอยู่วงการนี้มันแคบเกิ๊น
น้านกก้อใจดี บอกให้เราไปฝึกงานกับบริษัทเอเจนซี่ที่ทำโคกะที่บ้านก่อนก้อได้ บริษัทเค้าใหญ่
(เราก้อเพิ่งรู้ว่าใหญ่ ตอนม๊าเป้บอก ฮาๆๆๆ ที่ผ่านมาไม่เคยสนใจเรื่องงานที่บ้านเลย -*-)
แต่ปัญหาคือ... เราจะทำอะไร ?
ตอนนี้พยายามค้นหาตัวเองอยู่ ได้ข่าวว่าเรียนภาษามา แต่ดูเหมือนอาจจะได้ทำไม่ตรงสาย
เราคิดมาตลอดนะว่าเรานิสัยเหมือนป๊า บุคคลิกก้อเหมือนป๊า... มันน่าจะรุ่งด้านค้าขายบ้างล่ะน่า!
แต่บัญชีเนี่ย ไม่อยากทำเลย T^T เว้นแต่มันจำเป็นจิงๆ... ทำก้อได้วะ อะไรแบบนั้น
ไม่ใช่พอถึงเวลา เค้าไม่ให้เราทำ... ทำไงวะเนี่ย ฮาๆๆๆๆ

ว่าไป... พี่แพทก้อเป็นที่ปรึกษาที่ดีมากๆคนหนึ่ง พี่แอ๊ะ พี่กิฟ พี่นง และพี่ๆอีกหลายคน
ถือว่าเราก้อโชคดีนะที่ได้เจอแต่พี่ๆที่ดี เพื่อนดีๆ (จะมีไม่ดีก้อแค่.. คนนั้นแหละ)
คบเพื่อน ไม่เหมือนการค้า... คนละฟิวกัน...
แล้วการค้า กับ งานอดิเรค ก้อไม่เหมือนกันอีกนั่นแหละ... เข้าใจที่เราสื่อไหม? ฮาๆๆ

ช่วงสิ้นเดือนต้องหยุดเรียน ลงใต้ ไปงานวันเกิดลูกค้าคนสำคัญ บริษัทเอเจนซี่นั่นแหละ
รู้สึกม๊าจะให้คนขับรถเคลียร์ตัวเองแล้ว (คนับรถบ้านเราต้องทำงานหลายอย่างแล้วนะเว้ย ฮาๆๆ)
แต่เรายังหาวันไม่ได้เลยว่ะ -*- จะติดสอบอะไรบ้าบอคอแตกรึป่าวก้อไม่รู้ มินาโตะยิ่งบ้าพลังอยู่
แต่ยังไงก้อต้องไป ตอนป๊ายังอยู่ก้อชอบย้ำ ว่าลูกค้าคนนี้สำคัญมากจิงๆ แต่อย่างว่า มันก้อต้องมีเรื่องผลประโยชน์มาคั่นอยู่ดี
แต่เค้าก้ออาจจะดีกว่าคนอื่นๆ เพราะความจริงใจที่เค้าแสดงให้เห็น มันสามารถสัมผัสได้

ข่าวอัพเดทจากบริษัทเรา ม๊าเมาธ์ให้ฟัง ฮ่าๆๆ เป็นเรื่องชู้สาว (ละครไทยได้อีก) ฮาว่ะ
เราฟังแล้วแอบอึ้ง... กูล่ะเกลียดจิงจิ๊งอีพวกแอบแรด ฮาๆ ไม่รู้จะแอ๊บทำดอกอะไร
นี่เดี๋ยวเรากะม๊าต้องไปเทคลูกค้า ช่วงเดือนนี้แหละ เค้านัดกัน จัดเมาธ์ชุดใหญ่ งานนี้เลยกลายเป็นแก๊งสาว(ใหญ่)
มันมีลูกน้องที่บริษัทเราคนนึง มันเป็นคนเก่ง แต่ชอบทำตัวกร่าง บางอารมณ์ก้อจะชอบเลียม๊าเราบ้าง อะไรบ้าง
เราชอบสังเกตุท่าทีคนในยริษัท ฮาๆๆ ดูแล้วก้อตลกดีนะ ได้มองเห็นอะไรหลายๆอย่าง พฤติกรรมหลายๆแบบ
2 เดือนนี้ก้อจะวุ่นวายเล็กน้อย เดี๋ยวครบ 97 วันงานป๊า ก้อต้องเชิญพวกเค้ามาอีก
ว่าจะชวนพวกเพื่อนมาด้วย จะมีใครมามั๊ยนิ ?

เมื่อคืนตอนขับรถกลับบ้าน ฝนตก... คิดถึงป๊า... อารมณ์นี้เลย...
มีนบอกว่า บางทีก้อยังรู้สึกเหมือนขาดพ่อ... แต่เรา... ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นว่ะ
ไม่ได้ขาด แค่ตอนนี้เค้าไม่อยู่... เราเป็นคนมีพ่อ ป๊าเป็นพ่อของเรา ไม่ว่าเมื่อไหร่ พ่อแม่ก้อมีแค่คนเดียว
เออใช่ เจอไฟล์เสียงที่แอบอัดตอนป๊าพูดสอนไว้ด้วย เป็นตอนที่ไปเที่ยวด้วยกันครั้งสุดท้าย
ป๊าก้อสอนๆด่าๆเล่าชีวประวัติเหมือนเดิม จำได้ว่าตอนนั้นเราอยากแกล้งป๊า ก้อเลยให้มีนเอามือถือขึ้นมาแอบอัด
เผื่อป๊าพูดอีกจะได้ไม่ต้องเหนื่อยที่จะฉายซ้ำบ่อย...
พอฟังแล้ว... ก้อยังคิดว่าเค้าไม่ได้ไปไหน ลูกพี่ลูกน้องเราฟังแล้วร้องไห้กันใหญ่ พวกอาโกวด้วย

บางที... โลกนี้ก้อชอบเล่นตลกจนเกินไป...

ป.ล.
- เป้ไก่ป่ากลับมาเหอะ ลอนดอนมันไม่เหมือนเมืองไทย ฮาๆๆ เดือน 11 จบคอร์สก้อกลับมาได้แล่ว
ไม่ต้องต่อหรอก กลับมากินแกงกะหรี่ที่เอสพานาดกันดีกว่า ^^ (อยากกินมากกกกกก)
ชีวิตที่ไร้เป้ไก่ป่า มันทำชั้นอับเฉา หัวเดียว บางทีก้อคิดอะไรๆไม่ค่อยทัน ถ้าอยู่กะคนไฮเปอร์ เราจะได้มีพาวเวอร์
- 17 กันยา ขึ้นศาล... กูต้องท่องทุกวันกันลืม -*-
- พี่ชายกูประสาทแดกจิงๆ 2pm ขึ้นสมอง... ได้ข่าวว่าผู้ชายเหมือนกัน -*-